Adad, Adadu, Addu, Haddu, Hadad, babilońsko-asyryjski bóg
zjawisk atmosferycznych, władający deszczem, gromami,
błyskawicami i opiekujący się roślinnością; czczony od III
tysiąclecia p.n.e. do pierwszych wieków n.e. na obszarze staroż.
Bliskiego Wschodu (Syria, Fenicja, Palestyna, Babilonia,
Asyria). Sumerowie utożsamiali A. z Iszkurem, bogiem wiatru,
deszczu i burzy; występował często w triadzie z Szamaszem i
Isztar oraz jako syn Ana; Kananejczycy i Aramejczycy obdarzali
go przydomkiem Hadad Ramman ['grzmiący'], wierząc w
niszczycielską moc A. jako boga burzy oraz dobroczynną jako
dawcy urodzajnego deszczu; imię A. należało do najczęściej
wymienianych w dokumentach z Mari (III tysiąclecie p.n.e.) oraz
w steli praw Hammurabiego; kult A. był znany również
Hebrajczykom wzmianki w Starym Testamencie mówiące o Hadadzie
Rimmonie, patronie Damaszku; Babilończycy, Asyryjczycy i
Syryjczycy czcili A. także jako bóstwo opiekuńcze sztuki
przepowiadania przyszłości. Symbolem A. była wiązka piorunów,
świętym zwierzęciem byk; gł. ośrodki kultu: Aszur (ob. Kalat
asz-Szarkat, Irak), Aleppo (ob. Halab) i Damaszek; w sztuce
przedstawiano A. stojącego na byku i trzymającego błyskawicę w
jednej ręce oraz topór w drugiej.
- -
Wyjaśnione pojęcia z religii:
Ad abolendam haeresim | ad limina apostolorum | Adab | Adad | adae
- -